Terugblik op de Rho Fietstocht 2026

Met 14 enthousiaste fietsers (een record!) stonden we afgelopen zaterdag 19 september aan de voet van de basiliek van de HH Wiro Plechelmus en Otgerus (ja, echt) in Sint Odiliënberg. Stipt om 10 uur gingen we van start en al snel scheidden de wegen zich van de lange- en de minder lange tocht.

De lange tocht (130 km)

De 9 langetochters volgden eerst het riviertje de Roer en reden vervolgens zuidwaarts richting de Duitse grens. Nog voor we die grens hadden bereikt, hadden we een lekke band te pakken. Gelukkig was die snel gefikst en konden we weer verder (i.t.t. twee jaar geleden). Parallel aan de Duitse grens reden we over de Selfkant (DE), dit was tot 1963 heel even Nederlands grondgebied. Via Jabeek kwamen we Nederland weer in en reden we in een boog om de Oostelijke Mijnstreek (Brunssum, Hoensbroek, Heerlen) om ten westen van Voerendaal de eerste serieuze klim (de Ransdalerweg) te trotseren. Hier demonstreerde Jos wat klimmen is: als een razende Roeland vloog hij iedereen voorbij!

Inmiddels waren we in het ‘echte’ Zuid-Limburgse fietsgebied gearriveerd. Vanuit Trintelen daalden we af naar Eys. Kenners weten dan dat de Eyserbosweg (een bekende scherprechter in de Amstel Goldrace) eraan komt. Boven aangekomen is het een snelle afdaling naar Wijlre, waar de volgende klim zich aandient. De naam ervan spreekt voor zich: De Dodeman. Na ook die klim getrotseerd te hebben, scheidde alleen het plateau van Margraten ons van de lunch in Meerssen. Met uitzicht op wederom een basiliek. Hier troffen wij onze vrienden van de minder lange tocht nog even.

Na een stukje Julianakanaal moesten we de laatste klim van de dag slechten: de Maasberg bij Elsloo. Met onvervalste kasseien, maar ‘asfalt’ vergeleken bij de Patersberg. Vervolgens ging de route langs de Grensmaas, het gebied tussen de oorspronkelijke Maasloop en het Julianakanaal. Dit natuurontwikkelingsproject wordt gefinancierd met grindwinning. Via Berg, Obbicht, Illikhoven, Roosteren, Ohé en Laak eindigde de Grensmaaspassage bij Maasbracht (de grootste binnenhaven van Europa).

Nu was het nog slechts een stief kwartiertje fietsen, met Frank op kop. Zonder dat hij er erg in had, deed hij ook de lead out voor de eindsprint. Werner trachtte ondergetekende te verrassen, maar als organisator weet je precies waar het bebouwde kombordje staat (helaas voor Werner). De rest had pas na de finish door dat er überhaupt gesprint werd. Om iets over vier kwamen we bij Preuf en Proost aan, het café waar de kortetochters iets daarvoor ook waren gearriveerd.

De minder lange tocht (95 km)

Een select gezelschap van 5 fietsers koos voor de kortere variant. Deze route liep zuidelijk van de Roer en Posterholt (was het nu links- of rechtsaf Hans?) om pas bij Brüggelchen, haast zonder het te merken, Duitsland in te rijden. Tussen Waldfeucht en Saeffelen was het wel even stevig buffelen. Ons zal vooral die heuvel vol windturbines bijblijven, waar het onmiskenbaar was dat we flink wind tegen hadden. Ook wij kwamen bij Jabeek weer in Nederland, waar we een weggetje ingingen zoals alleen Derk-Jan die kan uitzoeken: niet veel meer dan een met hagen omheinde steeg.

Na Oirsbeek reden we het heuvelland in. Tussen Schinnen en Schimmert was de Vloedsgraaf de eerste serieuze helling van formaat. De inspanning werd later beloond met de prachtige afdaling naar Waterval richting Meerssen. De lunch was inmiddels al bijna te ruiken, maar niet voordat we nog werden getrakteerd op het klimmetje van Vogelzang naar de voet van de Raarberg. In Meerssen heeft Marc nog Mark van Bommel met bladblazer gespot. De rest had alleen oog voor het beloofde terras. Snel op zoek naar de Basiliek van het Heilig Sacrament op de markt, na 47 kilometer koersen exact halverwege onze tocht.

De collegialiteit ten opzichte van de langetochters had hier zijn grenzen, laat die uitsmijters alvast maar komen! Toen de Rho-dichtheid na een goed uur op het terras verder toenam zijn wij weer doorgefietst, voor ‘local legend’ Marc een weerzien met oude bekende paadjes. Opnieuw een prachtig stukje Limburg. Na Meerssen en Bunde op zoek naar het fietspad langs het Julianakanaal, en dan scherp naar rechts voor de zwaarste klim van de dag: de Slingerberg bij Geulle. Die kan Hans nu ook afvinken in ‘mycols’.

Vanaf hier was het wind mee door het Maasdal. Een kleine omweg bij Roosteren kon de pret niet drukken, en met de wind flink in de rug vlogen we richting de laatste ‘klim’ van de dag: de Aasterberg. Daarna dwars door Echt (ja, Echt) via landweggetjes, langs de ruïne van kasteel Montfort terug naar de finishlijn in Sint Odiliënberg. Vlak voor de finish werden we nog even verrast door een verkeerskundige frivoliteit in de weginrichting, door Martijn en een plaatselijk heggetje sportief opgevangen.

Preuf en Proost

Bij Preuf en Proost hebben wij gedronken (hoofdzakelijk 0.0) op de goede afloop! Het was een geslaagde tocht; geen valpartijen of engstige malheur (slechts een lekke band, een aflopende ketting en de onvrijwillige kennismaking met een plaatselijke heg) en als klap op de vuurpijl: we hadden prachtig fietsweer!

Voor iedereen die er deze tocht niet bij kon zijn, volgend jaar weer nieuwe kansen. Ik ga me eens beraden in welk deel van het land we dan gaan fietsen…

Derk-Jan

Deelnemers 2026

Lang: Linda, Christian, Frank van G, Jos L, Stefannen la G en van V, Werner, Wouter Groenen en Derk-Jan

Kort: Martin, Marc de L, Martijn K, Hans Damen en Wim

PS: Martijn liep de dag erna geen beste 10 km (evengoed hulde) en Hans Damen is helemaal niet meer toegekomen aan de Dam tot Damloop vanwege een ontstoken galblaas die operatief verwijderd is. We wensen Hans veel beterschap!