Rho fietstocht 2024, a ride tot remember!

Rho fietstocht 2024, a ride tot remember

Het begon al bij de start. Verbaasd zie ik Stefan weer in zijn auto stappen. Terug naar huis. De elektronica van zijn schakelsysteem laat hem in de steek. Chagrijn! Als we 5 minuten onderweg zijn, belt hij. Waar hij weer kan aansluiten. Hij haalt thuis een andere fiets op en sluit aan bij de lunch in Bodegraven.

10 km verderop. Werner rijdt door een kuil. Lek! Na een snelle bandenwissel begeeft het nieuwe binnenbandje het bij het oppompen. Nadere inspectie leert dat zijn buitenband ver heen is. Provisorisch repareren we zijn band. Hopen dat ie het houdt tot station Breukelen. In Utrecht een buitenbandje scoren, is het idee. De winkels gaan echter pas om 12 uur open. Mijl op zeven. Werner gooit de handdoek in de ring. Volgend jaar nieuwe kansen (tip: bandjes controleren voor vertrek, Werner!).

Tot zover de malheur. Minstens zo herinneringswaardig is het grote gezelschap (we waren nog nooit met 16 coureurs!), de primeur van twee tochten ineen; voor de liefhebbers 144 km, met een stevig, maar voor alle deelnemers een volhoudbaar, tempo. Voor diegenen waarvoor het wel iets rustiger mag, de 88 km. Het prachtige oer-Hollandse landschap van het Groene Hart en als klap op de vuurpijl, het fantastische fietsweer.

Het was wel opletten. De prachtige weggetjes langs de oude veenstroompjes als de Angstel, Winkel, Kromme Mijdrecht, Meije en Lange Linschoten met hoge rietkragen en onoverzichtelijke bochten vragen concentratie. Zeker als je met een peloton van 12 renners te maken hebt met fietstoeristen, andere wielrenners, wandelaars auto’s en motoren. De fietspaden waar geen auto’s mochten komen, waren dan een zegen. Toch viel het nog alleszins mee met de drukte.

Tijdens een welverdiende lunch in Bodegraven troffen de 144km-groep de 88km groep elkaar weer. Die waren daar al eventjes. Na de start het tweede ontmoetingspunt. Dat zou ook nog bij de finish het geval geweest kunnen zijn, ware het niet dat de 88km al eerder was aangekomen en Marika en Martin alweer huiswaarts waren gekeerd. Alleen Martijn moest een half uurtje wachten. Zijn lift reed met de 144 km mee. Gaf niets. Kon ie genieten van de afscheidsspeech van Rutte!

Conclusie: het derde lustrum kan zondermeer geslaagd genoemd worden. En het concept van 2 afstanden heeft stand gehouden. Volgend jaar werken we dat nog wat verder uit, zodat beide tochten nog beter op elkaar aansluiten.

Tot 2025!

Bijbehorend bestand